معلم که خنده اش گرفته بود، پرید وسط حرف مهدی و گفت:

 «ببین مهدی جان! موضوع انشاء این بود که در آینده می خواهید چه کاره بشین. باید در مورد یه شغل یا یه کار توضیح می دادی. مثلاً، پدر خودت چه کارست؟

آقا اجازه! شهید شده...

"از میان آن همه مدعی،تنها 72 نفر ماندند.

اکنون میان این همه مدعی هنوز 313 نفر...

ای دل!تو چه می کنی؟هنوز گاه آن نرسیده که خود را به قافله برسانی؟"

غم دوست در این میکده فریاد کشم
دادرس نیست که در هجر رخش داد کشم

داد و بیداد که در محفل ما رندی نیست
که برش شکوه برآرم، داد زبیداد کشم

شادیم داد، غمم داد و جفا داد و وفا
با صفا منت آن را که به من داد کشم

عاشقم، عاشق روی تو، نه چیز دگری
بار هجران و وصالت به دل شاد کشم

در غمت ای گل وحشی من ای خسرو من
جور مجنون ببرم تیشه فرهاد کشم

مردم از زندگی بی تو که با من هستی
طرفه سری است که باید بر استاد کشم

سال‌ها می‌گذرد، حادثه‌ها می‌آید
انتظار فرج از نیمه خرداد کشم

امام خمینی (س)

فیض دو جهان به حب مولا بسته است

بر گوشه ای از چادر زهرا بسته است

اجلاس گروه پانزده یک شوخی ست

دنیا به گروه چارده وابسته است

بر ساحل شکافته پهلو گرفته بود
ماهی که از ادامه شب رو گرفته بود

آرامشی عجیب در اندام سرو بود
گویا تنش به زخم تبر خو گرفته بود

دستی به دستگیره دروازه بهشت
دستی دگر بر آتش پهلو گرفته بود

برخاست تا رسد به بهاری که رفته بود
آهوی عشق بوی پرستو گرفته بود

آن شب چگونه مرگ به بانو جواز داد؟
او که همیشه اذن ز بانو گرفته بود

از کوچه‌های شهر صدایی نشد بلند
نعش مدینه در تب شب بو گرفته بود

پشت زمین شکست، خدا گریه‌اش گرفت
وقتی علی دو دست به زانو گرفته بود

امید مهدی‌نژاد

--------------------------------------

 مادر !! دریاب مرا ....

                                  دریاب ...!!!

و

باز از راه رسيد ...

غم سينه و پهلوي شكسته مادر ...

چه شب جمعه‌ای شد؛ اون شبِ پُر ستاره

گونه‌هاش خیس خیس شده بود، اما صدا ازش در نمی‌اومد. ریزریز و بی‌صدا اشک می‌ریخت. هر بار که لبش می‌لرزید و تکون می‌خورد، یه تَرک جدید به لباش اضافه می‌شد. همین‌طوری زل زده بود به آسمان دور و مثل ابر بهار اشک می‌ریخت بی‌هیچ صدایی. انتظار داشتیم وقتی میاد با سر شیرجه بزند تو دیگ شربت. اما انتظارمون غلط از آب در اومد. اون فقط دیگ رو نگاه کرد و یکباره بهم ریخت.

دونه دونه می‌رفتیم پیشش، هرچی باهاش حرف می‌زدیم، هیچ عکس‌العملی نشون نمی‌داد، هیچی نمی‌گفت فقط سکوت و نگاه ؛ همین. فقط موقعی که یه لیوان شربت خنک و تگری گرفتیم جلوش، نفهمیدیم چی شد که صدای های‌های گریه‌اش بلند شد. دیگه هیچ چیز و هیچ کس جلودارش نبود. بدجوری ناله می‌زد. فقط چند تا جمله گفت که ما خیلی دقیق منظورشو متوجه نشدیم.

«این قطره‌های آب روی لیوان رو می بینی سُر می‌خورند میان پایین؟ اینا عرق شرمه. این آب هم از اینکه او موقعی که باید می‌بود. نبود. شرم کرده . اینم دلش گرفته داره اشک می‌‌ریزه، من چطوری اینو بخورم؟ شما رو به خدا فحش ندید. اینو از جلوی چشمام ببرید کنار، نمی‌خورم.» گفت و باز سکوت. 

 دیده بودیم برای امام حسین خیلی دلسوخته عزاداری می‌کنه. اما الان چرا؟ با این حال چرا. ما گفتیم لابد سیمش وصل شده یاد کربلا کرده. اما باز هم قانع نشدیم. به هر حال لبوان شربت رو پرپر بر گرداندیم چون اوضاعشو بدتر می‌کرد که بهتر نمی‌کرد. دل همه رو با این اشک‌های  ریزریزش ریش کرده بود.

یه دفعه به نظرم رسید دست به دامن سید بشیم. سلمان رو حرف سید حرف نمی‌زد.خیلی احترامشو داشت. وقتی ماجرا رو برای سید تعریف کردم، گفت الان وقتش نیست، زمان لازم داره تا حالش خوب بشه. بگذارید فردا شب. شب جمعه است خودم می‌رم سراغش.

کارمون شد شمردن ساعت‌ها و دقیقه‌ها و ثانیه ها تا شب جمعه بیاد. حالا مگه زمان می‌گذشت. می‌رفتیم و می‌آمدیم، نگاهش می‌کردیم، غصه می‌‌خوردیم. خیلی سخته آب شدن یه آدم دوست داشتنی رو که برای همه عزیز بود و دلسوز جلوی چشمات ببینی، اما نتونی کاری از پیش ببری. بالاخره انتظار به سر رسید. شب جمعه که اون همه منتظرش بودیم، اومد.

سید یه ساعتی مونده به دعای کمیل پرده سنگر و زد کنار و رفت سراغ سلمان. فکر کنم همه زیرنظرش داشتیم. دستشو گذاشت روی دوش سلمان و گفت: پسر در چه حالی؟ تنبل شدی‌ها! یه وقت از جات تکون نخوری! خوبه این نماز‌ها هست، و گر نه الان اینجا یه دشت سرسبز شده بود از علف‌های زیر پای تو. بعد هم نشست کنارش و آروم آروم شروع کرد به حرف زدن. انگار با هم نجوا می‌کردند.

ما تو تدارک دعای کمیل بودیم که یک دفعه دیدیم سید هم شروع کرد بلندبلند گریه کردن. حالا بیا و درستش کن، چه می‌خواستیم. چه شد. یکی کم بود، دو تا شد. تو همین گیرودار صدای سلمان بلند شد.

«سید تو بگو، تو بودی چه حالی بودی. تو بودی آب می‌خوردی! می‌دونی چندتاشون از بی‌آبی رفتن؟ شماها که آخه نبودین. تَرَک‌های لباشونو ندیدین، صورتای معصوم و چشمهای ملتمس اونا رو که ندیدین، نبودین صدای التماس آب آب شونو بشنوید. همین علی اکبر ، وسط شط رفت. بین اون همه آب وسط رودخانه، تشنه شهید شد. وقتی از شناسایی بر می‌گشتیم، زخمی بود، خون ریزیش شدید بود.تو بگو سید می‌شد از شط بهش آب داد؟

اون یکی اسمشو نمی‌دونم. تشنه بود، قمقمه‌ هم دستش. خورده خوده آب قمقمه رو می‌ریخت روی لبای خشک زخمی‌ها. دریغ از یه قطره که خودش لب بزنه. یه ریگ گذاشته بود تو دهنش که دهنش خشک نشود. وقتی با این حال دیدمش یاد شعب ابوطالب افتادم.

اون نامردها هم که فهمیده بودن آب نداریم . چند ده متری ما شیر‌های تانکرای آب رو باز کرده بودند و آب تنی می‌کردند، برای تضعیف روحیه بچه‌ها. اما خدایا شکرت که برای بچه‌های ما هزارها سال قبل فکر یه الگوی تمام عیارو کردی و بچه‌های ما که صدای آب تنی اونارو که می‌شنیدند فقط، ناله "یا ساقی العطاشا" شون بلند می‌شد و روحیه شون قوی‌تر می‌شد.

آخه سید تو بگو! تو بودی می‌تونستی آب بخوری؟ 

بعضی‌ها از آب باقیمانده  قمقمه شهدا به همدیگر آب می‌دادن و اشک می‌ریختن. دلشون خون بود که این قمقمه‌ها مال کسانی بود که خودشون تشنه رفتند و آب نخوردند که حالا اونا از تشنگی نجات پیدا کنند.

وسط این معرکه طوفان شن و ماسه هم راه افتاد. عباس که هنوز نیمه‌ رمقی براش مونده بود و روی زمین افتاده بود، دستش هم چند متری اون‌طرف‌تر افتاده بود؛ صدام کرد. توی دلم گفتم خدایا ! ازم آب نخواد که شرمندش نشم.

وقتی رفتم سراغش، گفت: سلمان! داداش! این شن و ماسه‌ها را از دهنم پاک می‌کنی؟ دهنم خشکه داره زخم می‌شه، این کارو می‌کردم و اشک می‌ریختم شرمنده بودم که راست راست راه می‌روم اما کاری نمی‌تونم بکنم.»

اینها رو برای سید تعریف می‌کرد با هم گریه می‌کردن. ترجیع‌بند حرفاشم این بود، «آخه سید تو بودی، می‌تونستی آب بخوری؟»

«علی‌اصغر یادته سید؟ کوچک که بود سقایی می‌کرد. همون که از قمقمه‌اش به زخمی‌ها آب می‌داد، رفت سراغ علی‌اصغر. هر چه التماس کرد. علی‌اصغر آب نخورد که نخورد. وقتی دید پسره خیلی التماسش می‌کنه با همون صدای بریده بریده‌اش گفت: می‌خوای وقتی آقام میاد از روش خجالت بکشم؟ اگه من الان آب بخورم وقتی آقام میاد چطوری تو روش نگاه کنم؟

این رو گفت و با یه لبخند چشماشو بست.

شلمچه دور تا دورش آبه سید. می‌فهمی؟ اونوقت این همه تشنه از همون جا رفتن.

آخه سید تو بودی. می‌تونستی آب بخوری؟ کربلایی بود سید. عجب کربلایی! من بیچاره هم که از کاروانشون جاموندم.»

اینو که گفت ساکت شد. اما دیگه فقط اون بود که ساکت بود، یه دسته پشت سرش‌ زار زار گریه می‌کردن. همه دشت رو صدای بچه‌ها برداشته بود. سلمان بلند شد یکی یکی به پای بچه‌ها افتاد و از اینکه ناراحتشون کرده ازشون عذرخواهی کرد. این کارش گریه بچه‌ها را شدیدتر می‌کرد. بچه‌ها همه با هم می‌گفتن: آخه سید تو بودی می‌تونستی آب بخوری؟

صدای دعای کمیل خوندن سید وسط صدای ناله بچه‌ها بلند شد.

چه شب جمعه‌ای شد، اون شب پرستاره!

آقاي فوتباليست ، هافبک تيم مقابل را دريبل مي کند ، از سد مدافعان مي گذرد ، با دروازه بان تک به تک مي شود و با ضربه اي هنرمندانه ، توپ را به کنج دروازه مي فرستد: گل...گل... گل...!
فرياد شادي ، ورزشگاه را پر مي کند ، ميليون ها نفر پاي تلويزيون ها به هوا مي پرند ، حرکت آهسته اين گل ، بارها و بارها تکرار مي شود ... فرداي آن روز ،همه روزنامه ها پر مي شود از عکس هاي آقاي فوتباليست که با تک گل خود ، تيم ملي را برنده مسابقه کرده است.
شبکه هاي مختلف صدا و سيما ، مدام از او دعوت مي کنند و خيلي ها به دنبالش مي دوند تا بلکه يک امضاي يادگاري از او بگيرند ، مردم نيز هر گاه او را در کوچه و خيابان مي بينند ، با سرانگشت احترام به يکديگر نشان مي دهند و ... .
فدراسيون فوتبال و ده ها جای دیگر ، خودرو ، سکه ، سفر و ... به او جايزه مي دهند ؛ علت این حاتم بخشی ها هم این گونه بیان می شود:"او مردم را خوشحال کرده است؛هر چقدر هم به او پول بدهیم می ارزد ، چه کسی می توانست به ملتی این گونه انرژی و شادابی تزریق کند؟"

- نوش جانش!

***

تو و دوستانت را نمی شناسم ؛ تلویزیون حرکت آهسته گلی که کاشتید را حتی یک بار هم  پخش نکرده است ، برایتان مراسم تقدیر بپا نکرده اند و هیچ کس در کوچه و خیابان حتی یک "دمت گرم" هم به تو و دوستانت نگفته است.
تو و هم تیمی هایت ، بسیار بیشتر از آقای فوتبالیست یک ملت را خوشحال کردید ؛ روزی که خبر آمد "عبدالمالک ریگی به دست سربازان گمنام امام زمان(عج) دستگیر شد" موجی از خوشحالی و احساس امنیت و غرور در سراسر کشور به راه افتاد ، شادمانی و سروری بسیار بیشتر از گلی که آقای فوتبالیست ایجادش می کند ، اما "یک صدم" ، نه ! "یک هزارم" قطار تبلیغات و تقدیرهایی که برای بازیکنان فوتبال به راه می افتد درباره تو هم تیمی هایت به راه نمی افتد.
مگر کار شماها از آن گلی که فلان بازیکن فوتبال زده ، کمتر است؟
ریگی قرار بود ، باز هم آدم بکشد و شاید قربانی بعدی این آدم کش من بودم ؛ اما تو و دوستانت ، بی آنکه یکصد هزار نفر در استادیوم برایتان دست بزنند ، او را به دام انداختید و بسیاری را حیات دوباره دادید.
***
تو و دوستانت را نمی شناسم ولی می دانم که کارتان به حدی بزرگ و مهم و البته شادی آور بود که شایسته بهترین تقدیرها بودید.
بازیکنان فلان تیم برای برد یک بازی ساده لیگ ، هر کدام یک خودرو جایزه می گیرند و با این حساب ، چه چیزی باید به شما ارزانی کنند تا موازنه برقرار باشد؟
جوابش را نمی دانم ،ولی به این باور دارم که هر چه به شما "دستخوش" دهند ، باز هم کم است و چه چیزی می تواند پاداش شما باشد جز لبخند رضایتی که بر لبان امام زمان (عج) می نشانید و جز مدال سربازی اش که بر سینه دارید؟!
***
تو و دوستانت را نمی شناسم ولی شاید بارها شما را دیده باشم ؛ شاید امروز صبح که در ترافیک صبحگاهی پشت چراغ راهنما بودم ، راننده ماشین کناری تویی بودی که ریگی را "به آن تمیزی و قشنگی" از هواپیمای قرقیز بیرون آوردی.
شاید هفته پیش ، مردی که در مترو ، شانه به شانه من ایستاده بود و یک ایستگاه زودتر از من پیاده شد ، تو بودی .
نمی دانم ، شاید هم تو را در سوپر مارکت محله خودمان دیده باشم و شاید... .
مهم نیست دیده باشمت یا نه ؟ مهم این است که تو ، گمنام و بی ادعا ، بی هیچ سرو صدا و تبلیغاتی و بی هیچ توقعی ، به همان سربازی امام زمان(عج) مفتخری و امنیت میهنم را ولو به بهای درافتادن با جانیانی مثل ریگی و به خطر انداختن جانت ، پاس می داری. تویی که حتی اگر شهید هم شوی ، ای بسا به خاطر مسائل امنیتی ، حتی بر سر کوچه تان حجله عزا هم نگذارند ، تویی که نمی شناسمت ... !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(اللهم عجل لولیک الفرج)

 تقدیم می کنم : با حال و هوای شیمیایی های جنگ تحمیلی و خانواده صبورشان ...

امشب ليلاي من كو؟ امشب بي عقل و هوشم

ليلا! ليلا! كجايي؟ مجنون! مجنون ! به گوشم!

ليلا يادت مي آيد يك شب پرسيدي از من

از درد از زخم از اشكم ، گفتم نمي فروشم !

ليلا جسمم شكسته ست با خود اما كشاندم

البرزي را به دستم ، الوندي را به دوشم

ليلا ليلا كجايي ؟امشب در من چه غوغاست

طوفان طوفان هياهو ، دريا دريا خروشم

ليلا ليلا كجايي ؟ تا دستم را بگيري

چون كوهي آتش افشان ، داغم اما خموشم

ليلا ليلا كجايي؟ مجنون بر خاک افتاد!

مجنون مجنون كجايي ؟ ليلا ليلا به گوشم !

(علیرضا قزوه )

۱ . این بار جور دیگری غربتت را فریاد خواهم کرد ، پدر !!!

۲ . عهد بسته ام بنویسم به جای فاطمه و خاک ، این بار به اسم لیلی ...

۳ . وقتی کلمات حقیر می شوند در مقابل لطفت ، تو خود بگو چگونه سپاسگذارت

     باشم ، خاک !!! از اینکه ماندی و نوشتی با زبان قشنگت ...

 ۴ . الهی اعوذ بک من نفس ...

     یاریم کن که محتاجم ...